My First Marathon

Marathon lopen belangrijk levensdoel?

Onderstaand een leuk artikel uit de hardloopkrant die ik doorgestuurd kreeg:

Hoofddorp, 26 oktober 2009 - Europa heeft te maken met een tweede hardloopgolf, die in grootte blijft toenemen. Zo stijgt niet alleen het aantal hardlopers (vooral vrouwen), maar ook de populariteit van marathons over de hele wereld. De ING New York City Marathon, die op 1 november plaatsvindt, staat bij vele Europese hardlopers bovenaan hun favorietenlijstje. Maar liefst 19%van de 80 miljoen Europese hardlopers wil in zijn hardloopcarrière eens aan deze marathon meedoen, met Nederland als topper bovenaan de lijst met 34%. Dit betekent dat in totaal 15,2 miljoen hardlopende Europeanen de ING New York City Marathon willen lopen.

Wat beweegt de Nederlandse marathonloper?
Nederland wordt steeds meer een marathonnatie. Inmiddels worden hier jaarlijks 57 marathons georganiseerd maar ook de parken, straten en bossen stromen voller en voller met hardlopende mannen en vrouwen. Meer dan een derde van de Nederlandse hardlopers is minder dan een jaar geleden gestart met hardlopen (in vergelijking met 18% Italianen en 22% Spanjaarden). Daarom is in Nederland het percentage hardlopers dat al eens een marathon liep slechts 5%, terwijl dat in Italië bijvoorbeeld 26% is. In Nederland treft men ook het grootste percentage vrouwelijke starters aan, met een totaal van 40% in tegenstelling tot 23% in Italië. Ongeveer een derde van ons is overigens wel van plan er binnenkort één te gaan lopen. Grote favoriet: de aanstaande ING New York City Marathon op 1 november aanstaande. De landgenoten die er al eentje liepen, vinden vooral dat ze hiermee één van hun levensdoelen hebben verwezenlijkt (45%). De Engelsen daarentegen zien het eerder als een persoonlijke triomf en zijn ook veel sneller geneigd zijn deze prestatie breed uit te meten op hun werk (48% vs Nederland met 14%). Redenen waarom Nederlanders (nog) geen marathon hebben gelopen, zijn: “Ik heb niet genoeg tijd om er goed voor te trainen“ (19%) en “mijn lichaam is er niet toe in staat“ (23%).

De evolutie van de marathon
De marathon is de meest iconische individuele prestatie van onze tijd. Deze 42,195 kilometer durende loop is geëvolueerd van een elite super-atleten aangelegenheid naar een massaal fenomeen, waar jaarlijks steeds meer hardlopers aan meedoen. In het laatste decennium heeft de New York City Marathon zelfs een groei gekend van rond de 20.000 deelnemers.

19 seconds away

Ik hem mijn tweede marathon volbracht! Het was weer erg gaaf om te doen en de voldoening is wederom groot. Het was niet New York en het was niet mijn eerste marathon. Maar toch, wederom een kick om de pijn doorstaan te hebben en te eindigen in een nieuw PR.

4 uur, 0 minuten en 19 seconden. Dat was uiteindelijk mijn eindtijd. Was onder de 4 uur lopen dan echt niet mogelijk? Ja dat was het wel. Ik heb een aantal fouten gemaakt die mij duur zijn komen te staan en er voor hebben gezorgd dat ik mijn ultieme doel voor dit keer, onder de 4 uur lopen, niet heb gehaald.

Veel van mijn fouten komen doordat ik te veel vertrouwen heb gelegd in mijn nieuwe Garmin Forerunner 305.

Fout 1: Slecht raceplan. Mijn redenering voor mijn raceplan was dat ik gewoon moest zorgen dat mijn Pace gemiddelde op de 5:30/km zou blijven. Ik had verder geen gedetailleerde berekening gemaakt van mijn maximale doorkomsttijden om toch onder de 4 uur te kunnen blijven. Gelijkertijd had ik de intentie om mijn hartslag zo lang mogelijk laag te houden. Dat ging tot aan 25 kilometer perfect. De eerste 10k netjes met gemiddeld HR=145 en de volgende 10k tot HRmax=155. Dat zag er goed uit. Maar toen rond het 25 km punt mijn hartslag doorschoot naar 165 besloot ik te proberen om deze terug te ringen door iets gas terug te nemen.

Fout 2: Slecht rekenen. Sja, rekenen tijdens een race moet je ook eigenlijk niet hoeven doen. Dat is gedoemd om mis te gaan. Op een of andere manier lijkt het alsof endorfine de makkelijkste sommetjes moeilijk maakt. Op het 25km punt toen ik de 5:30 pace liet varen berekende ik dat ik voldoende marge had om me te kunnen permitteren om iets langzamer te gaan. De volgende 5 kilometer liet ik me terugzakken naar een pace van 5:45/km met het doel om mijn hartslag weer iets terug te brengen tot rondom de 160. Het terugbrengen van mijn snelheid had echter alleen het effect dat mijn hartslag niet verder steeg, maar terugbrengen lukt niet meer.

Fout 3: Nog meer slecht rekenen. Op het 30 kilometerpunt kreeg ik het zwaar. Ik bedacht me dat de laatste 12 kilometer nog wel eens heel zwaar konden worden. De niet optimale voorbereiding en de sluimerende verkoudheid van de afgelopen twee dagen speelde door mijn hoofd. Ik bedacht me toen dat ik als ik vanaf dat moment mijn krachten goed verdeelde ik ondanks dit alles onder de 4 uur ging lopen. Mijn berekening van dat moment was dat ik 'gewoon' moest zorgen dat mijn pace niet verder terug zakte dan 6:00/km. Als ik me daar op zou richten dan moest ik die hartslag verder maar negeren. Die zou waarschijnlijk toch onder invloed van de verkoudheid verder oplopen dan normaal.

Fout 4: Slechte opmerkzaamheid. Ik deed precies wat ik moest doen volgens mijn berekeningen en hield de volgende 5 km mijn tijd op 29:47 en naar het 40km punt vervolgens in 29:51. Perfecte uitvoer van mijn berekeningen. Fysiek zat ik er flink doorheen. Ik vertelde mezelf voortdurend dat alles wat ik moest doen is 'gewoon doorlopen'. De verleiding om 'even' te gaan wandelen was groter dan ooit. Maar ik wist dat mijn kuiten direct voor zouden stromen en dat het dan afgelopen zou zijn met mijn 4 uur doel. Sterker nog dan zou ik vrijwel zeker New York niet verbeteren en dus geen PR neerzetten. Ondanks dat ik een 4 uur pacing bandje om mijn arm had heb ik achterwege gelaten om op het 35km en 40km te tijd op dit bandje te verifiëren met mijn passagetijden. Stom, deze achterwege gelaten check had me er zeker op gewezen dat mijn eerdere berekeningen te krap waren.

Fout 5: Nog meer slechte opmerkzaamheid. Ergens in die laatste kilometers moet het 4 uur pacing team mij ingehaald hebben. Ik heb ze niet gezien. Ik heb er niet eens aan gedacht om naar de uit te kijken. Stom, stom, stom. Ondanks dat die laatste kilometers al keihard vechten waren had ik daar zeker aangeklampt als een pitbull.

Fout 6: Ik had mijn Forerunner 305 niet goed ingesteld. Doordat de tijdsweergave in een scherm stond waarbij het de plaats moest delen met gegevens over de pace, afstand en hartslag was er te weinig ruimte om uren, minuten en seconden weer te geven. De tijdsweergave sprong daarom na 1 uur automatisch over op het weergeven van slechts uren en minuten. Dit had ik tijdens trainingen wel al eerder opgemerkt maar ik had me nooit bedacht dat ik in een situatie terecht zou komen daarbij seconden bepalend werden voor het wel of niet halen van mijn doel.

Toen ik het Olympisch Stadion weer inliep keek ik op mijn horloge: 1:59. Kut, dacht ik... geen idee hoeveel seconden ie daar al op staat. Ik zette een versnelling in en raasde door de binnenste baan nog vele lopers voorbij. Geen idee dat ik die eindsprint nog in me had. Het mocht echter niet meer baten tientallen meters voor de finish zag ik dat mijn horloge op 4:00 gesproken was. Ahhhhh neee, schreeuwde ik in mijn hoofd. 'Verstandig mijn krachten verdelen' had geleid tot een opeenvolging van fouten waarmee ik me het behalen van mijn eigen doelstelling door de neus geboord had.

Fout 7: Geen rekening houden met foutmarge. Na de finish likte ik mijn wonden en probeerde als snel te analyseren hoe ik dit nu met 19 seconden misgelopen had kunnen hebben. Ik keek nog eens naar mijn geroemde Forerunner 305 en zag bij de afstand: 42,5km. Wat? Volgens hem heb ik dus 300 meter meer dan een marathon gelopen. Dat betekent dus dat ik op mijn Forerunner op 42,195 nog binnen de 4 uur zat... en ja hoor als ik het terugkijk in de prachtige voortgangsgrafieken die Garmin online presenteert dan kan ik zien dat ik toen op 1:58:30 zat!

Uiteraard loop je tijdens zo'n marathon nooit helemaal het ideale pad. Daarnaast heeft de Forerunner ook een acceptabele afwijking van 2%. Wat het geweest is zal ik nooit weten. Maar het doet er ook allemaal niet toe, ik heb het uiteindelijk te wijten aan de opeenvolging van fouten die ik gemaakt heb. De officiële uitslag is 4:00:19. En dat is bijna een halve seconde per kilometer te veel. Het is wrang maar dat zijn de feiten.

Ben ik nu zuur? Ja, tuurlijk wel een beetje. Het zit in mijn karakter om hier even flink zuur van te zijn. Maar ben ook echt wel trots. Trots op het volbrengen van mijn 2e marathon, trots op een verbetering van mijn PR met ruim 5,5 minuut. Trots dat ik de wilskracht op heb kunnen brengen om in 84,5 kilometer geen stap te wandelen!

En ik ben hierdoor fired-up. Die 4 uur grens die gaat er natuurlijk gewoon aan, dat begrijp je. Deze fouten heb ik van geleerd en ga ik niet nog een keer maken. Volgende keer zorg ik dat mijn voorbereiding nog beter is en dat ik meer kilometers gemaakt heb ik de aanloop naar de marathon. Als ik dan ook in blakende gezondheid ben dan moet je eens kijken hoe die 4 uur grens eraan gaat.

Enschede Marathon op 25/04/2010... here I come!

Nog 25 dgn tot Amsterdam

Op twee na mijn zwaarste run noemde ik hem gisteren nog. Ik moest erg diep gaan in de longrun van 28km. Tamara en ik hadden afgesproken dat we van 's-Graveland (ons huis) naar Almere (haar huis) zouden gaan rennen. En ik wilde 5 dagen (wo-zo) op bed liggen met een darmontsteking daar niet tussen laten komen. Ik voelde me fit en wilde er voor gaan, of mijn darmen het zouden halen zouden we dan onderweg wel zien.

Dus daar gingen we. Met drie bidonnetjes vol water en twee koolhydraatgelzakjes gewapend. Daarmee moesten we de 'gekke' tocht gaan volbrengen. Het zou de enerlaatste grote test voor de Amsterdam Marathon worden. Een geluk: we hadden 80% van het parcour de wind in de rug.

28k van 's-Graveland naar Almere

De eerste 45 minuten gingen redelijk goed. De benen voelde uitstekend, daar was die 5 dagen rust echt wel heel goed voor geweest. Ik kreeg alleen na 45 minuten een honger gevoel en besloot toen mijn eerste gel al wat vroeger dan normaal te nemen. Tja het koolhydraatstapelen was ook absoluut niet gelukt in de voorafgaande dagen. Sterker nog mijn lichaam had de grootste moeite gehad om iets aan voedsel vast te houden. Dat gelletje deed prima zijn werk. We liepen richting A1 voor het eerst maakte ik de oversteek vanaf 's-Graveland. Schitterend hoe je gewoon in een richting een uur lang door de bossen kunt lopen in onze omgeving. We deden na 's-Graveland, Hsum, Bussum, de vierde stad: Blaricum aan. Het stuk van de Tafelberg naar beneden ging lekker ontspannen en mijn hartslag kwam daar weer even terug onder de 140.

Daarna begon het langzaam wat zwaarder te worden. We liepen richting Huizen en mochten aan de Stichtse Brug gaan beginnen. Een flinke klim waarbij mijn hartslag voor het eerst die tocht iets boven de 150 kwam. Ik merkte dat mijn energie tanende was. Bovenop de brug was het tweede gelzakje de beloning. Inmiddels hadden we bijna 2 uur achter de rug en begon het zwaarste deel van de tocht. Onderaan de Stichtse Brug kregen we na een haakse bocht richting Almere ook nog eens met een flinke tegenwind te maken.

We zetten door. Door het bos van Almere Hout en daarna een korte stop bij de Shel om de bidons bij te vullen. Het was best warm en we waren allebei al door onze vochtvoorrraad heen. Ik voelde in enkele seconden mijn kuiten vollopen. Oeioei als ik maar weer op gang kom. Met enige moeite lukte dat gelukkig weer. De kramp schoot er kort in maar kon ik eruit stretchen.

5 kilometer later zat het erop. Die laatste kilometers waren lood en loodzwaar. Maar de gedachten dat het straks aan het eind in Amsterdam niet anders zal voelen houd je gaande. Daar train je immers voor om die uitdaging en die strijd met je eigen lichaam aan te kunnen en te overwinnen.

Vanmorgen deed mijn lichaam pijn maar nergens een pijn die niet goed was. Alleen maar spierpijn en geen overbelastingspijn, daar ben ik erg blij mee. Ik ben een hestelloopje gaan doen van 4 kilometer. De eerste van strompelen maar na de stretch ging het al veel beter. Ik voel me goed en het herstel en de aanloop naar de laatste grote long-run volgende week is begonnen. Dat moeten we er nog een keer 31k uitpersen om vervolgens de tapering off periode in te gaan richting Amsterdam. Nog 25 daagjes het begint nu echt spannend te worden. Gezond blijven, goed slapen en de juiste dingenen doen (en laten).

Amsterdam, here we come!

Hilversum City Run

Eindelijk heb ik mijn lichaam weer eens voorzien van een goede stoot Endorfine. Het voelde heerlijk. Afgelopen zondag in Hilversum liep ik eindelijk weer eens een wedstrijdje. Ondanks weinig voorbereiding verliep de 10k prima.

Verhuizen en verbouwen is een slechte match met hardlopen kan ik inmiddels uit ervaring melden. Begin maart kregen we de sleutel van ons nieuwe huis en maakte het hardlopen plaats voor fysieke arbeid van een andere orde. Stuccen, verven, schroeven, timmeren was een maand lang mijn hoogste prioriteit. Nadat ons mooie huisje in 's-Graveland leefbaar is heb ik vorige week de hardloopschoenen weer uit het vet gehaald.

Na twee loopjes van 4km door het Gooilust bos vond ik dat ik toch ook maar meteen voor de eerste prestatieloop in de regio moest inschrijven. Iedere dag als ik door Hilversum van en naar mijn werk reed keek ik even naar dat spandoek van de Nike City Run Hilversum. Sylvia had mij verteld dat de 8.500 startbewijzen al lang uitverkocht waren. Ik besloot het er niet bij te laten en wist via marktplaats nog een startbewijs voor Tamara en mij te bemachtigen.

Ruim 4 maanden na mijn ‘vette’ PR op de 10km tijdens de Olympisch Stadionloop mocht ik deze afstand dus weer eens lopen. Dit keer met een heel ander doel dan in december. Ik wilde hier een symbolische aftrap van maken voor de voorbereiding voor mijn tweede marathon want op 18 oktober 2009 wil ik in Amsterdam voor het eerste de marathon binnen 4 uur lopen.

Tamara en ik besloten het lekker rustig aan te doen en we startte dan ook achterin het deelnemersveld. Het was een lekker loopweertje en een leuke entourage in het centrum van Hilversum. Syl moedigde ons aan bij de start en weg waren we. Het ging lekker en we haalde dus aardig wat lopers in, in het begin. Ik rekende uit dat we ongeveer 6 minuten per kilometer liepen. Na de doorkomst van 36 minuten op het 6 kilometerpunt liep ik alleen verder. Ik wilde nog een beetje versnellen want ik voelde me prima en wilde toch een paar in minuten binnen het uur blijven.

Ik liep de race in 57 minuten (http://bit.ly/Rk1Yk) maar dat maakt eigenlijk allemaal niet zoveel uit. Het belangrijkste is dat we lekker gelopen hebben en dat we de kick-off naar de Amsterdam Marathon erop hebben zitten. Amsterdam here we come!

Auw!

Ja, de day after… Het euforische gevoel was nog niet weg toen de luikjes vanochtend om 5 uur open gingen (tja, het Nederlandse bioritme zit er nog goed in). Een waar heb ik precies spierpijn? Nou ja eigenlijk overal J

In volgorde van pijnlijkheid. De knietjes, bovenbenen, rug, schouders. Het ligt er ook een beetje aan wat je doet. Trap af is een spannend avontuur momenteel. Tamara kiest ervoor om dat achterste voren te doen, dat scheelt een hoop. Trap op vast erg mee. Uit een zittende houding opstaan is een toestand met de knieën en bovenbenen. En zitten is een toestand met de rug. Is dragen is een aanslag op de schouders. Dus alles bij elkaar een mooie voortdurende herinnering aan onze prestatie van gister J

Vanochtend zijn we vroeg naar de Tavern on a Green gegaan (headquarters NYCM). Daar hebben we onze finisher gear gehaald en de speciale editie van de New York Times waar we allebei in staan. Het finisher sweatshirt en de medaille dragen we met trots.

Nu rest ons nog het uitchecken en op naar de tattoo shop voor de permanente herinnering van dit avontuur. Iets na vijven vertrekken we dan vanaf JFK terug naar home-sweet-home.

Nogmaals iedereen van harte bedankt voor alle aanmoediging, sponsoringen en leuke reactie's. Het was hartverwarmend om te lezen hoe zo vele thuis hebben meegeleefd met ons marathon-avontuur.

We did it!

Tamara en ik zijn allebei gefinished in de 2008 New York City Marathon. Het was een geweldig feest vandaag. Prachtig weer en een uitgelaten stemming. En wat een zwaar parcour zeg met al bruggen en heuvels. Maar we hebben er enorm van genoten... een ervaring om nooit te vergeten.

Robby 4:05 en Tamara 4:41. We zijn nu marathonlopers! :-)

Nou daar gaan we dan

Vijf uur, zondagochtend 2 november 2008. Het is zo ver. We mogen eindelijk voor de grote uitdaging. Goed geslapen, wel een beetje gewoeld maar ik voel me goed. We hadden een uurtje extra vanwege wintertijd en dat is mooi meegenomen.

Bedankt voor alle lieve gelukwensen via de SMS, Mail, Blog, Skype, MSN etc... Ik voel me als een snelkookpan die aan het overkoken is. De glycogeenvoorraad is op een maximum. ADHD olé olé... ik heb er ontiegelijk veel zin in.

Hier gaan we dan... My First Marathon!

Waar een klein landje groot in kan zijn

Het is voor ons een beetje een puzzel. Ik zei al tegen Tamara dat er vast een socio-psychologische studie op los te laten is. Nederland was het meest dominant vertegenwoordigd tijdens de Friendship run vandaag.

Ligt het aan de kleur oranje? Dominant en soms schreeuwend. Waarbij de mensen in die kleuren hun gedrag erop aan passen. Of ligt het aan het feit dat wij Nederlanders met een luidkeelse feeststemming willen compenseren voor het feit dat we inwoners van zo’n klein kikkerlandje zijn? Of zit dat feestbeesten gewoon op een of andere wazige manier in onze cultuur.

Hoe dan ook het was super leuk. De Friendship run zelf was al een hartstikke leuk voorafje voor het grote werk van morgen. Maar ook het feest de mensen ervan maakten. Met het oranje legioen voorop! Ik denk dat ons landje (samen met de meer bescheiden fransen) misschien wel eens de grootste buitenlandse afvaardiging zouden kunnen hebben hier.

Bang voor een gebrek aan Nederlandse aanmoedigingen morgen hoeven we ook niet te zijn. Langs de kant staan ook vele oranje fanaten die van zich laten horen. Die naam op ons shirt gaat morgen vast wonderen doen.

Na deze 5 opwarmende kilometertjes door de straten van New York (met wederom aankomst in Central Park) begint het ADHD gehalte bij me op te lopen. Ik kan niet wachten we morgen voor de grote beproeving aan de slag mogen. Super kicken!

Central Park Run & Halloween Parade

Er staat danwel 1 november bij deze blog, maar voor ons is het nog even 31 oktober. Zo vlak voor het slapen gaan nog even een verslagje van de afglopen dag...

We zitten nog steeds in het Nederlandse ritme en dat is prima. Vanmorgen was het weer vroeg dag. De avond te voren weer om 10 uur de luiken dicht en om 5 uur weer uit de veren. Na het tweede blueberry pancake ontbijt op rij gingen we met de metro naar Central Park. Daar zouden met de hele ATP crew onder leiding van Marti ten Kate een laatste training hebben.

Het weer was fantastisch vandaag. Met een heerlijk najaarszonnetje op een strakblauwe hemel warmde het op tot een graadje of 17. Tijdens de 5 kilometer training om 9 uur was het nog niet zo warm maar warm genoeg om nog even lekker te zweten. Het was nu al spectaculair om de laatste kilometer van de marathonroute te lopen. Ik leefde me een beetje in het gevoel van zondag in. Mijn hemel, dat gaat wat worden daar in Central Park. De energie die deze plek nu al heeft is geweldig.

Supertoevallig kwamen we trouwens in Central Park nog Gerard Buitenhuis tegen. Die was op vakantie en zag een groepje hardlopers staan en dacht "even kijken of Robby er tussen staat". Whahah dat stond ie dus! Hoe toevallig is dat in deze stad waarin honderdduizenden mensen zich verplaatsen? Na ja toeval bestaat toch niet...

Het is hier vandaag Halloween in Amerika. Het is opvallend hoeveel mensen daar hier aan mee doen in de “Big Apple”. Al vroeg vanochtend zagen we zeer interessante creaties. Vanavond spande de kroon. We gingen naar de Halloween Party die 10 blocks vanaf hier eindigde. Het was leuk om eens een keertje meegemaakt te hebben. Hoogtepunten waren voor mij de mega skeletten en de Thriller dance act.

We hebben wel weer te veel gelopen vandaag. Zowel Tamara als ik hadden zware benen van het door de stad lopen gister en vandaag. Morgen gaan we dat wat minder doen. Morgen is “the day before” en alles staat in het teken van de laatste voorbereiding op Dé Marathon. Ik kan niet wachten!

Klaar voor de start

Veilig zijn we gisteren aangekomen in New York. Met de bus die ATP heeft geregeld zijn we vervolgens naar ons Hotel op Manhattan gereden. We zitten "in the middle of the action" naast Broadway.

De eerste nacht was redelijk kort. We hebben nog even gekeken naar de Infomercial van Barack Obama gekeken en daarna hebben we de Phillies de World Series zien winnen. Het was toen inmiddels 10 uur hierzo toen onze luiken dicht gingen. Om 5 uur waren ze weer open. We gaan niet zoals normaal proberen om het Amerikaanse ritme op te pakken want zondag moeten we er ook weer om 5 uur uit. Gewoon iedere avond redelijk vroeg naar bed en dan zal de jet-lag ook beperkt blijven.

Vanochtend zijn we naar de Expo geweest van de New York City Marathon. Daar hebben we onze startnummers opgepikt. Jeeeeeh!! Nu zijn we echt klaar voor de start. Meteen een paar leuke fotootjes gemaakt. Ik kwam oud-collega Philip Souisa nog tegen die zondag samen met zijn vrouw hun eerste marathon gaat lopen. Leuk! Even staan babbelen over onze beide voorbereidingen.

Vervolgens kregen we een gratis lunch aangeboden. Dit bleek een slimme marketing truck om zoveel mogelijk Marathonlopers in een winkel te krijgen waarin ze achterin een ruimte hadden ingericht met rijen stoelen waarop je op je schoot een hot-dog en pizza-slice kon nuttigen. Je moest natuurlijk wel weer als een soort Ikea doolhof terug naar de ingang komen waarbij je langs allemaal hardloop goodies werd geloodst. En ook al heb ik er alleen een trainingsbroek gekocht, het geld rent alweer harder mijn portemonnee uit dan ik de marathon zal lopen :-)

Vanmiddag hebben zijn we even naar de tattoo shop geweest waar ik maandag mijn NYCM08 tattoo wil laten zetten. Ontwerp doorgesproken en afspraak gemaakt. Ook dat wordt spannend... voor het eerst in mijn leven gaan de beïnkten naalden mijn lichaam in om een permanente herinnering te hebben voor dit avontuur.

Nu ga ik even mijn startnummer op mijn shirt spelden... Ondanks dat we nog twee dagen geduld op moeten brengen zijn we eigenlijk helemaal klaar voor de start!

Laatste home-run voor New York

De Phillies kwamen gister met hun home-runs een stap dichterbij hun grote doel van het winnen van de World Series. Ik liep gister mijn laatste “home-run” op het vertrouwde 10,5 km parcours rondom en door Houten-Zuid. De laatste in voorbereiding op mijn grote doel: het lopen van de New York Marathon. Het was een heerlijke laatste "home-run". Vroeg ochtendzonnetje op de bol, de benen voelen uitstekend. Heerlijk!

22 maanden voorbereiding, 3 blessures, 1 flinke revalidatie, 1423 kilometer in 164 trainingen en nu ben ik klaar. Klaar om 42,195 kilometer in New York te gaan lopen. Klaar om weer een droomwens van mijn lijst te kunnen strepen. Ik heb er zo onwijs veel zin in. Eindelijk is het morgen dan zo ver! New York here I come… Ik ben klaar voor de Marathon der Marathon’s.

Morgen moet ik om 5 uur ‘s ochtends (of beter ‘s nachts) al op Schiphol zijn om daar ons reisgezelschap van ATP te ontmoeten. Om 8:10 uur vliegen we vervolgens naar de “big apple”. Drie dagen volgen dan om te acclimatiseren en vervolgens mogen we dan. Ik denk dat die drie dagen nog wel eens erg lang zouden kunnen duren. Echt er op uit gaan doe je ook niet meer zo kort op de Marathon. Nee, de benen sparen is het devies!

Hoe Tamara en ik precies die drie dagen en de rest van de reis beleven zal ik dagelijks op deze blog proberen bij te houden. Ik hoop veel mooie verhalen te kunnen delen. Maar nu eerst snel het mandje opzoeken om zoveel mogelijk rust te blijven pakken want dat blijft het belangrijkste in deze laatste dagen.

En nu afbouwen...

"De tapering off periode". Zo noemen ze dat in de marathon training. Het zijn de laatste 2 tot 3 weken waarin je het volume van je trainingen flink terugschroeft. Dit om je lichaam door rust de gelegenheid te geven om volledig te herstellen van de zware piekperiode in het trainingsprogramma.

In de voedingswereld wordt de "Tapering off" meer als brandstof vraagstuk benaderd. De voeding afstemmen op een excellente gezondheid waarbij de koolhydraatvoorraad naar een maximum gebracht moet worden.

Fit ben ik al... superfit! Nu is de periode waarin een marathonloper zich lichamelijk en fysiek helemaal gereed maakt voor de marathon. Ik heb er SUPER veel zin in. Ik ben er straks helemaal klaar voor om mijn grenzen te gaan verleggen.

Vandaag over 14 dagen... wouw!

Flink aan de LSD

De derde LSD trip is volbracht afgelopen weekend. In Soest tijdens de Pijnenburgh Bosmarathon hebben Tamara en ik 31,5 km volbracht. Het was de derde 30+ loop in de afgelopen maand! En deze 3 stuks LSD (Long-Slow-Distance) is wat er op het programma stond in de laatste fase van de voorbereiding op de New York City Marathon.

Pfieuw... een zwaar parcours daar zeg in Soest. Drie rondes van 10,5 km waarvan 95% onverhard. En dat niet alleen, het was ook nog eens een soort hindernisbaan: slalommen langs takken, uit de grond stekende boomstronken en modderplassen, dat werd het afgelopen zondag.

Het eerste rondje heb ik samen met Tamaar gelopen. Die de pech had dat ze al na een paar kilometer onderuit ging over een flinke boomstronk. Met een pijnlijke knie vervolgende ze haar weg. Na 9 kilometer ging het nog eens mis. Enorm balen voor d'r... het koste zichtbaar moeite om de spirit erin te houden vlak na deze tweede val. Maar petje af voor haar doorzettingsvermogen want ze ging door! Samen draaide we de atletiekbaan op aan het einde van de eerste ronde. Ze twijfelde om door te gaan en ik adviseerde haar te stoppen en haar knie met ijs te gaan verzorgen. Na enige aarzeling gromde ze "ik hou niet van opgeven!". Ze ging door. Ze gaf mij het tweede koolhydraat gelzakje dat ze voor me bij haar droeg zodat we vanaf daar ieder in ons eigen tempo door zouden kunnen.

Ik versnelde om iets van de verloren tijd goed te maken maar verbrandde daardoor achteraf gezien te veel in die tweede ronde. Terwijl de eerste ronde in 1:03 ging, liep ik over mijn 2e ronde 0:54. Dat is geen LSD! en een veel te groot verschil dat ik ook in mijn 3e ronde zou gaan bekopen. Maar ik verlegde de doelstelling naar een test voor mijn lichaam/geest om in de laatste 10km af te kunnen zien zoals ik dat waarschijnlijk over 3 weken in New York ook zal doen.

Dat ging best goed. Ik ging er die laatste ronde flink doorheen. Het was loodzwaar om de laatste kilometers het tempo erin een beetje in te houden terwijl het lichaam 'op' voelde en de benen pijn deden van de verzuring. Toch bleef ik drukken. Ik moest mezelf een paar keer vermannen om niet 'te zwaar' te gaan lopen en mijn looptechniek enigzins op orde te houden. Dat viel niet mee...

Maar ik kreeg een kick van de gedachte dat ik deze 3/4 marathon, op een zwaar parcours, terwijl ik al 5 dagen verkouden was, binnen de 3 uur zou gaan lopen. Ik draaide met een enorm voldaan gevoel de laatste keer de atletiekbaan op en finishte net nadat de klok de 2:55 was gepasseerd. Super!

Na flink wat water, sportdrank en stukken banaan ging ik gauw wat droogs aandoen en liep een stukje terug langs het parcours. Immers, Tamaar stond er niet bij mijn finish, hetgeen vrijwel zeker betekende dat zij ook die derde ronde was gaan lopen. Petje af hoor! En na een tijdje zag ik haar ook door het laatste stukje bos komen en de baan op draaien voor de laatste meters. Superknap, op pure wilskracht twee ronde lang met pijn in je knie de run volbrengen.

"Nou we zijn er wel klaar mee, met die long-runs", zeiden we tegen Tamara haar ouders na de finish. Vooraf was er nog twijfel om volgende week nog een LSD te doen. Maar het is mooi geweest... hij is niet noodzakelijk en het is tijd om rustig af te gaan bouwen nu... kom maar op met New York. We zijn er klaar voor!

"De Marowthon?.... woooww"

Na 7 van de 10 kilometer dacht ik bij mezelf "wat hoor ik nou?" Terwijl Sander van Doorn lekker op mijn iPod knalde probeerde in het achtergrond geluid te ontrafelen. Het kwam van achter me... en net toen ik over mijn schouder keek reed er jongetje op een fiets bijna tegen mijn rechterbeen aan.

"Meneer.... meneer!! Buitenadem was het jochie hard trappend op het kleine kinderfietsje mij achterna gekomen. Hij moest en zou blijkbaar aan mijn binnenkant naast me komen rijden. Ik trok tijdens het hardlopen mijn rechter-oortje eruit en richtte mijn aandacht op de kleine koter. "Meneer... meneer.... ehhh... u kunt beter op de fiets gaan... dat gaat veel sneller!" Ik moest lachen om het schattige ventje. Ik gok dat hij een jaar of 7 was, maar hoe dan ook nog een beetje te jong om te begrijpen waarom iemand aan het hardlopen is. Hij bracht het echt op zo'n toon alsof hij dacht dat hij me nieuws kwam brengen.

"Nee, ik wil graag hardlopen want ik ben aan het trainen voor de Marathon" legde ik het jochie uit. "De Marowthon????", herhaalde hij op zijn manier met een groot vraagteken op zijn ingespannen gezicht. "Ja... dat is heel ver rennen... wel 4 uur lang!", schepte ik op. Maar hij zag zijn punt blijkbaar alleen maar kracht bij gezet. "Woooww 4 uur? Maar dan kunt u toch beter op de fiets gaan? Dat gaat echt wel sneller!" Weer moest ik lachen, nu meer om de volhardendheid van die kleine.

Aangezien ik het best leuk vond zo dat jochie naast me, dacht ik ik zal hem nog eens wat extra informatie geven. New York zal hij wel niet kennen dacht ik... "Weet je waar ik die Marathon ga lopen?" vroeg ik aan hem. "Nou?" hijgde hij nieuwsgierig, terwijl zijn kleine beentjes nog steeds overuren maakte. "In Amerika!" zei ik.

"Woooooooooww...." haalde hij nu nog langer uit. "Helemaal in Amerika?? Maar u kunt toch ook gewoon in Nederland zo lang rennen??". Weer moest ik lachen. Wat een schattig mannetje. En terwijl ik mij realiseerde dat ik dit nooit aan hem uitgelegd zou krijgen moest het ventje afhaken. De kleine beentjes van het brutaaltje hielde het niet meer.

Ik liep met een brede glimlach lekker verder. Vier uur rennen in Amerika... tja... dit jochie deed me weer beseffen dat wat ik aan het doen ben voor vele mensen indruist tegen de normale logica. Heerlijk!

Nog 42 dagen...

Voor iedere dag die het nu nog duurt tot 2 november, loop ik straks in New York een kilometer. 42, dat is het magische getal van de marathon. De spanning stijgt, net als het aantal kilometers dat ik wekelijks loop. Deze week is wat dat betreft een piekweek in mijn trainingsschema.

Eerst was daar afgelopen zondag de Fortis Halve Marathon. Tamara, Syl en ik reisden tijdens een fantastische nazomerdag af naar Rotterdam. Het was er lekker druk en gezellig. Nog nooit heb ik zo makkelijk 21 kilometer gelopen. Fijn, want dat was precies mijn bedoeling... Ik wilde over hebben aan de finish, het gevoel hebben dat ik nog zeker 10 kilometer in hetzelfde tempo door zou kunnen.

Het tempo waarmee we startten was precies hetzelfde tempo dat ik straks in New York ook tijdens de eerste helft wil lopen. 5:35 per kilometer is een mooi tempo en rekent die eerste 10 kilometer ook nog eens makkelijk. Op de even kilometers wil ik dus op 11:10, 22:20, 33:30, 44:40 en 55:50 zitten. Dat zou een mooie rustige start zijn en toch niet TE langzaam. We volbrachten de Fortis 21 uiteindelijk in 1:58 en ja ik had het gevoel nog 10 kilometer door te kunnen in dat tempo. Die mission was accomplished.

En ik hoefde niet lang te wachten op een run met aar 10km extra. Want afgelopen donderdag hadden Tamaar en ik de eerste 30 kilometer in ons leven gepland. De verste LSD (Long Slow Distance) tot nu toe en de twee na verste in de voorbereiding op New York (er staat nog een 35k en 31,5k gepland). We liepen vanuit Almere een groot deel van de route door het bos richting het Gooimeer/Stichtse Brug. Wat een geweldige route was dat zeg! Onderweg kwamen we bijna geen mensen tegen maar wel volop dieren. Er kwam na een kilometer of 12 zelfs een hert uit het bos ons begroeten. In Almere!

De eerste 20 kilometer verliepen heel goed. In een steady rustig tempo, met net als in Rotterdam fantastisch weer en dit keer dus in een prachtige omgeving. What more could you ask for? Nou ik weet het: iets minder pijn in mijn benen in het laatste half uur. :-) Na tweeenhalf uur begon het echt zwaar te worden. Niet zo zeer conditioneel of qua brandstofhuishouding maar wel door de verzuring in de benen. Met twee koolhydraat gelzakjes konden we onderweg goed bijtanken, dus op het brandstofvlak had ik nauwelijk problemen. Maar mijn benen! Het was erg zwaar, dat laatste stuk. Maar we hebben ons er doorheen geslagen en de 30k volbracht in een super vlak schema. Dus al met al een zeer succesvolle LSD! Mission accomplished.

Een dag daarna (vrijdagavond) stond een run van een hele andere orde op het programma: de Trevor Davis run. Een sponsorloop waarin we met zeventig Pride-kinderen, jongeren en jong-volwassenen vijf rondjes van 1,2 kilometer liepen om geld in te zamelen voor buitenlandse dansleraar Trevor Davis. En daarnaast voor mij een goede loop om het stroeve gevoel in mijn benen van de dertig kilometer eruit te lopen. Dat lukte aardig, en met zijn allen haalden we een groter bedrag dan geraamd bij elkaar. Nog twee missions accomplished. Bovendien heeft de avond heeft zes nieuwe sponsors voor run2dayton.nl opgeleverd! Dat gaat de goede kant op.

En vandaag is het zondag 21 september. De dag van de dam-tot-dam loop. De dag dat we voor het eerst officieel voor en namens de Doe Een Wens stichting lopen. In een blauw Doe Een Wens shirt vragen we om aandacht voor dit goede doel waar de helft van de opbrengst van run2dayton.nl naar toe gaat. Ik heb er superveel zin in. Maar ik heb ook wat twijfel... Ik twijfel vanwege een lichte pijn in mijn rechter enkel, de enkel waar ik vorig naar om deze tijd een stressfractuur op liep. Moet ik vandaag maar niet lopen om risico te vermijden? Of komt dit gewoon van de belasting deze week en is het iets dat vanzelf ook weer weggaat deze week? Lastig om goed in te schatten... Maar uiteindelijk gaat het erom de mission in New York te volbrengen en is de dam-tot-dam slechts een tussenstation. Een leuk tussenstation, dat wel. Maar misschien is mijn missie van vandaag wel: sterk genoeg zijn om niet te lopen...

Wat gaan de komende 42 dagen nog brengen? De spanning stijgt...

Sponsoractie start na de vakantie

Er zijn nog twee-enhalve maand te gaan tot race-day. Gister nog precies 80 dagen. Het begint echt weer spannend te worden allemaal en ik merk ook dat ik er weer dagelijks mee bezig ben in mijn hoofd. Ook de sponsoractie die Tamara en ik op touw gezet hebben voor de Doe Een Wens Stichting en Winterguard The Pride gaat deze week van start.

De New York Marathon nadert met rasse schede. Ik zit nu in week 5 van mijn 16 weken voorbereidende trainingsschema en zal al over 6 weken de piek (35k) van dit schema bereiken. Dat is al snel want daarna begint de trainingsintensiteitsafbouw richting de New York Marathon.

Vorige week stond er een halve marathon training op het schema. Aangezien ik op vakantie was in Amerika werd Indianapolis, Indiana de plaats om deze eerste 20+ 'long-run' te volbrengen. In totaal staan er 8 van die knoeperts op mijn trainingschema de komende weken. Het einde van deze trainings halve marathon was best zwaar. Ik kon voelen dat mijn lichaam nog moe was van al het reizen in de voorafgaande week en daarnaast begon het flink warm te worden.

Maar het werd ook een training met veel voldoening! Ik liep de training net onder de 2 uur zonder ook maar enige focus op snelheid te leggen. Sterker nog ik heb gevoelsmatig mijn snelheid lopen drukken om te proberen mijn hartslag laag te houden. Het idee dat ik dit zo redelijk makkelijk kon volbrengen gaf me een goed gevoel over waar ik op dit moment sta met mijn algehele conditie.

En toen zat afgelopen maandag de vakantie er weer op... dinsdag direct weer aan het werk. Ik kan terug kijken op een goede vakantie waarin ik lekker door heb kunnen trainen. Belangrijk want dan zit er geen dip in de opbouw. Het voelt heerlijk dat ik er geen noemenswaardige pijntjes meer zijn... (wel nog een beetje oppassen met de rechterknie maar) die compressiekousen blijven vooralsnog ongebruikt in de kast!

Nu weer terug in Nederland en de volgende reis is nu eind oktober richting New York! Logisch dus ook dat daar nu alle aandacht naar uit gaat en dat de focus daar meer op begint te liggen. Morgen starten ook de vrijdagavond trainingen bij Winterguard The Pride weer en het plan van Tamara en mij was om dan direct de sponsoractie te starten. Posters en sponsorformulieren liggen al klaar en de website www.run2dayton.nl heb ik gisterenavond ook weer helemaal up-to-date gebracht.

Laat nu de sponsors maar komen! Vorig jaar kwam de teller op de site op EUR 1300 terecht, daar willen we dit jaar overheen natuurlijk. Daarom roepen we iedereen op om daar een steentje aan bij te dragen. De opbrengst gaat naar de twee hele goede doelen: 50% gaat dit keer richting de plannen om met Winterguard The Pride weer naar de wereldkampioenschappen in Dayton te kunnen gaan. De andere 50% gaat dit keer naar de Doe Een Wens Stichting.

Doe Een Wens is een organisatie die zich erop richt om de hartewens te vervullen van kinderen met een levensbedreigende ziekte. We hebben bij The Pride al van dichtbij mee mogen maken wat voor onvergetelijke reis deze organisatie voor een van onze leden mogelijk heeft gemaakt. Met de "run2dayton" sponsoractie willen wij een bijdrage leveren aan deze organisatie zodat zoveel mogelijk andere kinderen in de toekomst ook hun allerliefste wens in vervulling kunnen laten gaan.

Ook sponsor worden? zie www.run2dayton.nl

Eerste 10k in New York

Gister in Amerika aangekomen voor mijn "andere hobby". Hiervoor moet ik vandaag in Rome, New York zijn en gister dus alvast reizen. Vandaag lekker op tijd het bedje uit om mijn eerste 10k in New York (state) te gaan maken.

Op afstandmeten.nl had ik een mooie route uitgezocht van 10 kilometer want er stond voor vandaag een training van ong. 50 minuten op mijn schema. Volop natuur hier... mijn hotel heet "Inn at the beaches" dus ik dacht dat water ga ik maar eens opzoeken dan. Na deze route http://www.afstandmeten.nl/index.php?id=131195 vastgesteld te hebben kon ik er op uit!

En ja, het is waar wat ze zeggen: "er is bijna niets vlak in New York." Voortdurend heuvelachtig en dat kon ik goed merken op mijn hartslagmeter. Een vroege heuvel deed mijn hartslag al snel boven de 140 stijgen en hij steeg daarna gestaag door richting de 150. Na 8 kilometer zat de heftigste klim van een paar honderd meter waarin mijn hartslag opliep naar de max van deze rit (HR max: 169).

Ik zit nu in de 3e week van mijn traingingschema van 16 weken richting de New York City Marathon en het gaat goed! Kleine pijntjes af en toe, maar ik ben er steeds op tijd bij om te zorgen dat het geen blessures worden. Met minder dan 100 dagen te gaan tot NYC ga ik ook regelmatig naar Corry (mijn 'schoonmoeder' die sportmasseuse is) om te zorgen dat de afvalstoffen sneller uit de spieren geholpen worden.

De komende weken staat onder andere iedere week een long-run op het programma afgelopen week liep ik in Houten nog 17k en komende zondag in Whitewater, WI krijg ik een 19k voor mijn kiezen. Het gaat sowieso een stuk beter met de trainingsopbouw dan vorig jaar. Toen was ik rond deze tijd net weer aan het opbouwen na een pijnlijke Shin Splints blessure. Achteraf niet zo gek dat ik toen uiteindelijk een paar maanden later gestrand ben met een overbelasting, ik moest ik een relatief korte tijd al die kilometers nog helemaal opbouwen. Terwijl ik vorig jaar in juni/juli nauwelijks heb kunnen trainen heb ik nu 200 kilometer achter de rug in dezelfde 2 maanden!

Maar goed, we plukken nog steeds de dag. Ik ben voorlopig blij met iedere training die lekker verloopt, zoals die vandaag. Het was een uitstekende heuveltraining in een prachtige omgeving en een goede kennismaking met het glooiende terrein dat we ook over 3 maanden moeten beslechten.

Zware Marquetteloop - 1:56:46

Met windkracht 6 tot 7 in je gezicht drie keer door de polder bij Heemskerk valt niet mee. Maar de voldoening van een halve marathon volbracht hebben is er gelukkig!

Ik had er mijn zinnen weer op gezet, mijn eerste halve marathon van dit jaar. Na de martelgang vorig jaar in de laatste 5 kilometer van de IJsselstein halve marathon heb ik dit jaar langer gewacht zodat ik beter voorbereid aan de halve kon beginnen.

Eigenlijk stond die eerste halve marathon al voor 15 juni tijdens de Vechtloop in Weesp op het programma. Maar in verband met de knieblessure van Tamara leek uitstel naar de 3 rondes van Heemskerk een veel beter idee want revaliderend van een blessure kun je dan makkelijker uitstappen indien nodig.

Het was zondag naast flink winderig ook nog aardig benauwd warm. Helemaal geen ideale omstandigheden dus op de dag na de uitschakeling van het Nederlands elftal op het EK. Maar gewapend met nieuwe tips van de loopclinic in Papendal vorige week reisde we om 10 uur af naar midden Noord-Holland. De Marquetteloop in Heemskerk op het programma. Tamara had die week besloten om in Heemskert voor 2 rondes (14k) te gaan. Heel verstandig want ze had nog niet voldoende op kunnen bouwen na haar knieblessure om die halve al verantwoord te kunnen gaan.

We waren lekker op tijd en hielden na de inschrijving ruimschoots de tijd over voor een uitgebreide warming-up. Iets na twaalven gingen we van start. De lopers van de 14 en 21 tegelijk betekende een deelnemersveld van bijna 500 lopers. De eerste paar kilometers ging soepeltjes wind mee, totdat we voor de eerste keer de polder in draaide. Ik kreeg toen al een bang vermoeden dat dit stuk later in de race wel eens "een opbreker" zou kunnen worden. We liepen nu nog in een vrij dicht lopersveld en hadden dus wat beschutting aan elkaar. Tamara riep even later "ga maar hoor!" nadat ik omkeek om te zien hoe het met haar ging. Ze had net even daarvoor aangegeven dat ze wat last van haar heup had.

Na zeven kilometer toen de eerste ronde er bijna op zat kreeg ik een banaantje van Syl aangereikt die net even daarvoor ook in Heemskerk was gearriveerd. Lekker die extra koolhydraten met deze omstandigheden! Die eerste ronde had ik in 38:17 gelopen. Niet slecht maar ik wist dat het onwaarschijnlijk zou zijn dat ik onder de 1:50 zou finishen. Mijn plan vooraf was om in de laatste ronde iets te gaan versnellen maar ik merkte na die eerste ronde al dat dat er waarschijnlijk niet in zou zitten.

De tweede ronde ging voor mijn gevoel snel voorbij. Ik zat lekker in mijn ritme en liep in een groepje die goed samenwerkte om elkaar door die tweede keer polder heen te krijgen. Vlak voordat ik mijn tweede ronde voltooide voelde ik dat ik een beetje moe begon te worden. Het speelde zelfs nog even kort door mijn hoofd om het bij twee rondes te houden maar de wilskracht weer tot op die halve marathon te komen was gelukkig groter.

De derde en laatste ronde was toen ineens heel rustig. De 14k lopers waren gefinished en de rest van het deelnemersveld was inmiddels flink uitgerekt. Ik kwam nauwelijks nog ander lopers tegen in die ronde. Ik haalde een hand vol lopers lopers in en werd zelf door 1 iemand ingehaald vlak voor de draai de polder in. Maar die had een flink hoger tempo dus ik mocht nu echt in mijn eentje de verder aangewakkerde wind trotseren. Pfieeuw, dat viel niet mee! Het was echt vechten die kilometers. Mijn kuiten liepen vol en verzuurde terwijl ik mijn lichaamsgewicht voorover tegen de wind in stuuwde. Ik had af en toe het gevoel alsof ik stil stond met die wind. Maar gelukkig haalde ik nog een aantal lopers in die toegegeven hadden aan de drang om te gaan wandelen.

Tjonge, wat was ik blij toen we het laatste rechte stuk om mochten draaien. Tussen de bomen in de schaduw voelde je nauwelijks meer iets van de harde (zij)wind en de warme zon. Toch zaten er in die laatste kilometers nog weinig reserves meer in mijn benen.

Maar ik liep hem uit daar ging het om... voldaan ging ik onder het finishdoek door: mijn eerste halve van dit jaar en mijn eerste halve marathon binnen de 2 uur sinds de 1988 City-Pier-City loop!

Als 77e van de trimlopers kwam ik binnen in een tijd van 1:56:46. Toen ik 's-avonds mijn tussentijden op het internet zag viel het verval in die laatste ronde mij eigenlijk nog alles mee. Ik had 1 minuut 14 in moeten leveren ten opzichte van mijn enerlaatste ronde. Dan stond ik toch zeker niet "stil" in de polder die laatste kilometers :-)

Robby Overvliet

21km

Houten

1:56:46

0:38:17

0:38:58

0:40:12

Tamaar heeft uiteindelijk in de eerste ronde haar pijntjes eruit gelopen en heeft toen ook nog haar tweede ronde compleet gemaakt. Hartstikke knap zo relatief kort na een blessure!

Tamara Zuijdervliet

14km

Almere

1:23:36

0:41:45

0:42:32

"The Day After", Vandaag voelen mijn benen best redelijk. De masseur deed me na de run gister flink pijn maar dat was denk ik wel even goed om de afvalstoffer eruit te werken. Mijn rechterknie voel ik wel weer een beetje. Maar ik geef mijn benen nu even een tijdje rust en leg de focus in de komende anderhalve week meer op alternatieve training en krachtoefeningen in de sportschool. Vervolgens staat over precies vier weken de Midzomer (halve) Marathon in Diever op het programma. Nog 131 dagen te gaan tot de New York City Marathon!

Nog 150 dagen!

Ja hoor daar ben ik weeeeeer... Tis alweer een tijd geleden maar ik ben helemaal terug en met nog 150 dagen te gaan voor de New York City Marathon 2008 werd het hoog tijd voor een nieuw bericht!

De revalidatie van november t/m februari verliep tergend langzaam. Een dik zes weken op krukken en daarna weer voorzichtig lopen. Toen een periode van hypersensitiviteit voor een te zware belasting want de zeurende pijn bleef maar aanhouden. God, wat heb ik een geduld moeten hebben. Eind Januari ben ik voorzichtig begonnen met kleine stukjes die ik in een maand opbouwde tot een rustige 5,5 km.

De nieuwe hardloopzooltjes die ik bij orthopeet Broeders in Dronten heb aan laten meten waren even wennen maar moeten mijn voeten en enkels meer steun geven om herhaling te voorkomen. De zooltjes zorgen al gauw voor grotere eeltplekken onder mijn voeten. Op zich een prima teken want het betekent een groter raak- en draagvlak tijdens het hardlopen. Langzaam begint ook de 'achtergrond-pijn' te verdwijnen tijdens het lopen. Wat wel raar blijft is dat deze pijntjes na het lopen en vooral tijdens en na het auto rijden aanblijven. Toch staat er op 29 februari met koeieletters in mijn hardloop-logboek: "IK BEN HELEMAAL TERUG". Wat een geduld heeft het gevraagd om weer terug te komen maar het voelt weer goed. New York 2008 here I come!

Dan is daar op 16 maart mijn eerste run. Samen met Tamara die ook haar eerste wedstrijdje loopt in voorbereiding op New York, loop ik de Spaarnwoudeloop. Een wedstrijdje van 10km in koude en regenachtige omstandigheden. Maar dat maakt allemaal niet uit want het voelt heerlijk om het weer te kunnen. We wilde hem graag ontspannen binnen het uur lopen en dat ging goed. De laatste kilometers nog iets versneld en we kwamen zeer voldaan met 58 minuten binnen.

Inmiddels zijn we alweer bijna drie maanden verder. Een 10,5 kilometer in de bloedhitte van IJsselstein en een heerlijke 10Miles in Schagen verliepen allebei voorspoedig. Tijdens die laatste run heb ik zelfs mijn PR aangescherpt (1:23) met 5 minuten t.o.v. de Dam-to-Damloop vorig jaar! In de maand mei heb ik 100 kilometer getraind en mijn eerste halve marathon van dit jaar staat voor de deur.

Het voelt goed allemaal. Ik ben door de hele ervaring een stuk voorzichtiger op mijn benen geworden en neem goed mijn rust als ik denk dat dat verstandig is. Ik voel nog wel steeds af en toe mijn enkel maar dat schijnt normaal te kunnen zijn bij de afbreuk van littekenweefsel. Ik kan ook niet voorstellen dat het iets kwaadaardiger is anders kom ik volgens mij zo'n run van 16,1km niet door zonder een centje pijn. Maar goed ik blijf op mijn hoede voor pijntjes. Tamara heeft in (de aanloop naar) Schagen nu ook een blessure opgelopen dus je ziet maar weer hoe het kan lopen. Rust is voor haar nu ook het devies. Nadat ze na anderhalve week pijnvrij was heeft ze gister weer een traininkje samen gedaan maar toen ging het weer mis. Meer rust dus... Toch hoop ik dat ze weer snel op de been is want de voorbereiding met z'n tweeen is toch wel leuk en inspirerender dan vorig jaar toen ik het vrijwel alleen moest doen.

Het enthousiasme voor New York is met nog 150 dagen te gaan in ieder geval onverminderd. Het moet er over 5 maanden nu toch echt van gaan komen. Inmiddels leef ik er immers al 17 maanden naar toe: "My First Marathon".

Niet vliegen maar werken

Allereerst wil hierbij iedereen bedanken voor alle steun in de afgelopen week, alle lieve woorden en harten onder de riem. Dat heeft me zeker geholpen!

Ook vandaag is weer een beetje een vervelende dag. Ik reed vanochtend weer de A28 af en bedacht me hoe ik eigenlijk naar Schiphol onderweg had moeten zijn. Eigenlijk had ik nu in het vliegtuig moeten zitten. Het zou de eerste dag van mijn vakantie zijn. Ik moet er maar niet te veel aan denken en ga straks gewoon lekker een wijntje drinken bij Rene.

Het goede nieuws is verder dat de pijn in mijn enkel is in ieder geval goed aan het afnemen is. Ik loop nu ook alweer bijna een week op krukken nadat de diagnose stressfractuur vorige week gesteld werd. Die extra rust blijkt dus nu al een heilzame werking te hebben. Ik heb wel vandeweek al een paar keer gekscherend gezegd dat ik maar weer wat drukker moet doen met die enkel... want stel dat ik aanstaande zondag helemaal geen pijn meer voel... Dat zou op een bepaalde manier toch nog weer extra zuur zijn.

Maar ik kan het allemaal wel rationaliseren. Als ik vandaag zou gaan hardlopen dan zou ik waarschijnlijk na 10km weer dezelfde pijn voelen van 4 weken terug. Nee, ik nog een paar weekjes die enkel goed ontzien en dan ga ik het weer voorzichtig proberen. In maart loop ik weer een halve marathon.

Ik heb in de afgelopen dagen veel lieve reactie's gekregen van mensen die meeleefden en me moed probeerde in te praten. De leden van The Pride Open verrasten me vrijdagavond met een goodie-pakket. Syl legde me deze week weer in de watten en gisteren kreeg ik een handdoek van Tamara met daarop de toepasselijke spreuk: "A path without obstacles probably leads nowhere". Hartstikke lief allemaal! Op die handdoek stond verder "New York Marathon 2008"... hahah... zo is dat! Over exact 1 jaar en 1 dag zal het toch nog zo ver zijn. Het is dit keer op een enorme teleurstelling uitgelopen maar volgend jaar sta ik er... dan loop ik alsnog de New York marathon!

Iedereen die aanstaande zondag wel aan het rennen is: heel veel plezier en succes. Ik doe een lekker flesje Chardonnay en misschien wel twee... ook een mooie bezigheid op je vrije zondag, toch? ;-)

Stressfractuur = einde verhaal

Slik... dat was het dan... mijn droom voor 2007 is aan diggelen. Het nucleair onderzoek in het ziekenhuis vanochtend heeft uitgewezen dat ik een stressfractuur heb in mijn rechterkuitbeen. Dat was het qua uitslag zo ongeveer het doemscenario want het betekent echt einde verhaal. Ik zal niet in de 2007 New York Marathon lopen. Auw, dat doet pijn.

Een stressfractuur in het kuitbeen zijn kleine scheurtjes en/of breukjes in de botstructuur van het achterste bot in je onderbeen. Ze noemen dit type blessure een overbelastingsblessure. http://www.blessure-aanwijzer.nl/kuitbeen_stressfractuur.htm / http://www.dehardloopkrant.com/fysiek.php?page=72

Rust is de remedie, Dokter van Zwieten gaf mij twee keuzes. Hij kon er gips omheen doen om daarmee te zorgen dat het kuitbeen vier weken lang absolute rust krijgt. Dit zou echter betekenen dat ik geen auto meer zou kunnen rijden en allerlei andere lastige beperkingen opleggen. De andere keuze was terug naar de krukken om -totdat de pijn verdwenen is- de belasting van mijn rechterbeen te beperken. Sja voor mij dus niet echt een keuze want ik ga niet met zo'n "klomp aan mijn poot" lopen. De krukken liggen nog in de hoek waar ik ze 1,5 week geleden gegooid heb, dus vooruit dan maar.

Mentaal is het wel even een opdonder. Ik probeer nu snel in mijn hoofd alles weer een nieuwe plek te geven want het is niets voor mij om bij de pakken te gaan neerzitten. Dus mijn motto van vandaag luidt: "nog 375 dagen tot aan de New York Marathon!". Morgen ga ik meteen een voorinschrijving doen om te zorgen dat mijn startbewijs voor 2008 zo snel mogelijk klaar ligt. Dit alles betekent dat ik volgend jaar nog veel beter voorbereid aan de start zal staan. Ik heb inmiddels de ervaring en kennis van de afgelopen 11 maanden en ga hem volgend jaar absoluut binnen 4 uur lopen!

"New York 2008 here I come", krijg ik nog even mijn strot niet uit, dat heeft echt even een te hoog 'tjakka'-gehalte voorlopig maar zodra ik mijzelf helemaal hervonden heb en ik fysiek weer in orde ben ga ik er weer helemaal voor!

Nucleair onderzoek

Nog 10 dagen... sja, het is alweer bijna 3 weken geleden: 5 oktober, die desastreuse training waarin het helemaal fout ging. Ik heb sinds die dag niet meer kunnen trainen voor de Marathon.

Ik ben eigenlijk alweer bijna drie weken alleen maar keihard bezig om te zorgen dat de pijn uit mijn enkel weg gaat. Eerst ging het er nog om, om zo snel mogelijk weer te kunnen trainen. Inmiddels gaat het er alleen nog maar om, om pijnvrij aan de start in New York te kunnen staan.

Sinds het afgelopen weekend zit er weer wat verbetering in. Gelukkig maar, want het kostte me steeds meer moeite om de moed niet te verliezen. De nieuwe behandelingen van Corry Vos lijken aan te slaan. Na haar massage merk ik in ieder geval dat de pijn minder is en de bewegelijkheid van mijn enkel toeneemt. Momenteel lig ik om-de-dag op haar massagetafel, vanavond was alweer behandeling nummer 3.

Ook ben ik gisteravond weer bij Dr. van Zwieten geweest. De oud-clubarts van FC Utrecht, die nog steeds probeert om een goede diagnose te stellen. Hij vind het opmerkelijk dat ik na twee anti-biotica kuren en drie weken rust nog steeds zo'n pijnlijke enkel heb. Hij gelooft niet in het verhaal van Corry, die mijn blessure in verband brengt met de Shin Splints waar ik begin van de zomer zoveel last had. Nee, hij denkt aan een stressfractuur. Het schijnt dat deze aandoening nauwelijk op een röntgenfoto zichtbaar is dus het positieve resultaat daarvan sluit het nog niet uit. Daarom mag ik nu morgen voor een nuceair onderzoek naar het Diaconesse Ziekenhuis in Utrecht.

Een nucleair onderzoek is een onderzoek met behulp van radioactieve stoffen. Dit onderzoek wordt verricht op verzoek van een specialist die vermoedt dat de patiënt een bepaalde aandoening heeft. Bij dit onderzoek wordt gebruik gemaakt van een radioactieve vloeistof die ingespoten wordt. Met deze stof wordt een met een gammacamera een afbeelding (scintigram) gemaakt van mijn enkel. Met de uitslag hoop ik in ieder geval de bevestiging te krijgen dat ik met de massage's van Corry daarvoor op de juiste weg ben.

Dus daar ga ik weer morgen. Inmiddels bezoek ik bijna iedere dag wel een fysio, arts of masseuse en nu mag ik morgen ook nog naar de kerncentrale. Welja, wat een feest... alsof de eerste marathon in je leven al niet genoeg excitement met zich meebrengt! Maar goed, met nog 10 dagen te gaan wil ik alles op alles zetten om pijnvrij in New York aan de start te kunnen verschijnen... to be continued...

A good panic-reducer

www.nycmarathon.org - Monday, October 8:
Tip #5 Dealing with Injury Late in Training

You’ve got four weeks to go. Almost all the money’s in the bank. Only one week of hard training left, and then you can start to taper…but what’s this twinge in your knee? You felt it yesterday, just a slight discomfort toward the end of your final 20-miler. It’s worse today, though—and two days from now you’ve got that last serious tempo run on your schedule.

There’s not much worse for a marathoner than an injury late in the game. Seeing all your preparation threatened by something you can’t easily control can be truly depressing. The first reaction for most runners is denial, at least to the extent of starting the next day’s run hoping the pain is gone. If it’s not, and especially if it’s worse, acting fast can preserve your chance of racing well—and maybe of racing at all.

One of the most successful, and—no coincidence—smartest masters runners in the country, Alan Ruben (he ran a 2:29:54 marathon at age 41), has a policy that has served him well for decades: If he feels a pain that he isn’t familiar with—in other words, something whose duration and intensity he can’t predict—he takes two days off. That’s almost always enough time to heal whatever minor problem has cropped up. Ruben virtually never misses a race—or a place in his age-group (currently 50-54).

Most of us don’t have that kind of discipline—or, rather, our discipline is geared only toward doing more, not less. It’s very hard to convince a distance runner that backing off is wise. But when there’s risk of injury, the best move is to use the same focus and determination that get you through those 20-milers, but on being careful and patient instead. Of course, treatment is vital.

Almost any running injury is helped by the elements of the acronym RICE: rest, ice, compression, and elevation. If it’s a foot or leg problem, you can cover all four at once by lying down with your leg on some pillows and an ice pack wrapped around the painful area for 10-15 minutes. (Repeat after an hour off, and continue the cycle.) Sleep is another excellent recovery aid; it’s when tissues are rebuilt, and some extra rebuilding time is ideal now. Ruben’s Rule would be a good idea: That tempo run really can wait, and you’ve got too many miles behind you now to lose any fitness in two days. On Day 3, start very slowly and on a soft surface if possible. (Treadmills are good for this; they alleviate the chance of getting two miles out and having to walk or catch a ride back if the injury flares up.)

The biggest challenge can be mental. You may have plane tickets, hotel reservations, even a whole vacation planned around the upcoming marathon—and now it’s all at risk. Don’t panic: Learning all you can, taking only positive steps, and making a contingency plan (or several) will help you stay calm.

A good panic-reducer is the story of Joan Benoit, who had arthroscopic knee surgery 17 days before the first-ever women’s Olympic Trials marathon in 1984. After the surgery, she had an “arm treadmill”—an upper-body aerobic-exercise machine—mounted over her hospital bed, and she maintained her fitness without running a step. She won the Trials marathon—and the first women’s Olympic marathon after that. You probably won’t need knee surgery 17 days before the ING New York City Marathon 2007—but even if you did, with the right treatment and attitude, you’d still have a chance of running well.

Peesontsteking

Met nog vier weken te gaan tot aan de New York Marathon ben ik vorige week tegen een peesontsteking in mijn enkel aangelopen. Bijna letterlijk leek het wel. Vorige week ging ik voor een 20 kilometer loop en na 5 kilometer heerlijk ontspannen en pijnvrij gelopen te hebben kreeg ik plotseling wat last van mijn enkel. Toen het in de minuten die volgde alleen maar erger werd moest ik kort daarna stoppen en ging ik wandelen. Pas toen ook tijdens het wandelen de pijn niet verdween begon ik me te realiseren dat het wel eens goed mis kon zijn.

De volgende dag liep ik op krukken. De wandeling -of beter- strompeling naar huis heeft denk ik nog meer kapot gemaakt in mijn enkel dan op dat moment al het geval was. Ik kon nauwelijk nog op mijn voet staan toen ik de volgende dag naar het ziekenhuis ging. Een overbelasting die had geleid tot een peesontsteking was de diagnose van de doktor in het Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein.

Een week van rust, ijs, smeerseltjes, antibiotica en fysiotherapie volgde. Inmiddels ben ik dus een week verder. Eind vorige week heb ik mijn krukken in de hoek gegooid en afgelopen weekend heb ik voor het eerst weer voorzichtig een half uur op de crosstrainer gestaan. Die training was bemoedigend en pijnvrij maar de pijnlijke reactie van mijn enkel in de opvolgende dagen weer een grote tegenslag.

Het is nu maandag, ik kon vandaag na een week afwezigheid weer naar mijn werk. Ik loop nu nog steeds moeilijk om de pijn te ontzien en ben gefrustreerd omdat ik nog steeds mijn trainingen niet kan hervatten. Misschien wil ik te snel maar het zijn immers maar drie weken tot aan de start in New York, de tijd begint echt te dringen.

Die mooie trainingspiek die ik vorige week in mijn trainingsschema had gepland heb ik al moeten laten lopen, de bosloop van 31,5km die voor gisteren in mijn trainingsschema stond heeft aan me voorbij moeten gaan. En nu? Ik weet het niet, iedere dag wachten is er een te veel voor mijn gevoel. Ik realiseer me echt wel dat nu te vroeg belasten helemaal einde verhaal zou kunnen betekenen maar de wetenschap dat, iedere dag dat ik op mijn reet moet blijven zitten ten koste van mijn maandenlange zorgvuldig opgebouwde conditie gaat, is zo frustrerend!

Hoe dan ook, ik heb het niet opgegeven. Ik sta daar straks in New York aan de start… En de finish? Ja, hoe ik die ga halen hoop ik in mijn volgende blog meer uitspraak over te durven doen...

28 kilometers - check!

Voor het eerst in mijn leven ben ik door de 25 kilometer grens heen gebroken. Afgelopen vrijdag was het zo ver in mijn trainingsloop van 28km. Ik had me goed voorbereid, het was immers een van de laatste gelegenheden om een goede 'long-run' te doen in de voorbereiding voor New York.

Eerst flink aan de koolhydraten in de dagen voorafgaand. Op de vrijdag zelf vroeg uit de veren en na een licht ontbijtje de nieuwe draagriem klaar gemaakt met 3 kleine bidons water en 2 met gatorade. In de zesde ruimte in de riem gingen de 3 koolhydraat gelzakjes die ik eerder die weet had gekocht.

Wel een gedoe zo'n riem want die wordt toch best zwaar met al die vloeistof erin. Dat was dus wel even wennen in de eerste kilometers en ik had ook het gevoel dat deze extra bagage mijn hartslag iets omhoog bracht. Maar na enkele kilometers begin ik aardig mijn ritme te vinden en ging ik steeds lekkerder lopen. Ook het stramme gevoel in mijn benen begon langzaam te verdwijnen en na een kilometer of 8 ging het helemaal goed.

Na de eerste lus van 10km was het tijd voor mijn eerste gel experiment. Zo'n 5 centiliter aan koolhydraat concentraat moest er voor gaan zorgen dat mijn brandstof niet halverwege op zou raken. Met meteen een flesje water er achteraan verdroeg mijn lichaam het vanille smaakje prima dus experiment geslaagd.

Na 1:40uur, toen het tweede gelzakje erin ging, was ik aangekomen langs het Amsterdam-Rijnkanaal. Van de 6 kilometer langs dat water was het laatste deel redelijk zwaar. Veel tegenwind en het pad dat ik voor het eerst liep bleek slecht begaanbaar door de vele hobbels en kuilen erin.

Toen ik het deel langs het kanaal achter de rug had zat ik op 2:15 en werd het zwaar. Ik begon te voelen dat dit verder was dan ik ooit aan een stuk had hardgelopen. Het viel niet mee om mezelf er toe te zetten het laatste extra lusje ook nog te lopen want die laatste 4 kilometer voelde mijn benen erg zwaar en begon mijn snelheid daardoor ook terug te lopen.

De voldoening was groot aan het einde van de rit, check! die kan van mijn lijstje.... In 2 uur en 45 minuten precies tweederde marathon gelopen. Het gaf mij het gevoel bijna klaar te zijn voor de grote uitdaging volgende maand. Tussentijds ga ik over 2 weken nog 1 keertje verder dan afgelopen vrijdag: op 14 oktober een bosloop van 31,5 kilometer (driekwart marathon) en dan moet ik er -qua afstand- echt helemaal klaar voor zijn.

Rennend door de finalsweek

"Tis bijna finals". De meeste lezers zullen nu direct weten dat ik het over de Drum Corps Europe Championships op 29 september in het Sparta Stadion heb. Dit betekent voor mij dat ik deze week iedere avond vanuit Zwolle vrijwel direct doorrijd naar Dordrecht. In Dordt zijn we de hele week bezig om -in de regen- Jubal voor te bereiden om zo goed mogelijk de Europeese titel te gaan verdedigen (in de regen?).

Al met al zijn werk en mijn hobby's nauwelijks te verenigen deze week. Werk en Drum Corps is op bovenstaande manier nog net te doen, maar hoe kom ik ook nog aan hardlopen toe? Gisteren heb ik mijn sporttas meegenomen naar Dordt om daar -tijdens Jubal's warming up- de 6,5km te doen die in mijn trainingsschema stonden. Leuk geprobeerd maar helaas... de files tussen Zwolle en Dordrecht namen zoveel tijd in beslag dat de warming-up al bijna klaar was toen we eindelijk in Dordt aan kwamen. Ik kon dus vrijwel direct aan de slag met het runnen van de coordinatie repetitie.

Vanavond ga weer zo'n zelfde poging wagen voor die 6,5km en dit keer moet het wél lukken. De extra rustdag van gister was geen probleem want mijn bovenbenen moesten toch nog even van de Dam-tot-Dam spierpijn bekomen. Een tweede rustdag -vandaag- zou te veel van het goede zijn, zeker gezien het feit dat ik donderdag ook al een geplande rustdag heb en mijn bovenbenen inmiddels voldoende zijn hersteld. Rust is goed en zeker in zo'n week als deze is het lekker om niet van hot naar her te hoeven rennen om alle touwtjes aan elkaar te knopen maar.... gevoelsmatig wil ik lekker vast kunnen blijven houden aan mijn trainingsschema. Weer of geen weer, finals of geen finals...

Vrijdagochtend heb ik een 28km loop op het programma staan. Spannend want ik ben nog nooit zo ver gegaan. Het wordt mijn enerlangste loop in de voorbereiding naar New York. Deze trainingsloop  zelf heeft ook nog wel wat extra voorbereiding nodig gehad. Immers na 20km zit je aardig door je koolhydraat voorraad heen en aanvulling van vocht en koolhydraten is geen overbodige luxe. Van mijn fysio/begeleider heb ik het advies gekregen om deze gelegenheid aan te grijpen om te experimenteren met hoe mijn lichaam reageert op gel koolhydraatconcentraten.

Wat? Ja, hoor weer wat nieuws... Na alle nieuwe aankopen die ik in de afgelopen maanden gedaan heb voor deze missie verwachtte ik het zo langzamerhand toch wel allemaal gezien te hebben. Nee hoor, ik mocht naar de winkel voor het nieuwste item in mijn collectie: de gel voor onderweg.

Bij de run2day winkel heb ik tijdens mijn lunchpauze een gelzakje van iedere smaak gekocht zodat ik "lekker kan experimenteren". Aangezien je die gellytroep met een paar slokken water moet nemen maar meteen een speciale riem gekocht met kleine waterflesjes want die verversingsposten ben ik nog niet tegen gekomen op mijn trainingsroute. Dus daar ga ik dan de vrijdagochtend voor finals, weer 30 eurie lichter maar nog meer uitrusting zwaarder voor mijn nieuwe afstandsrecord.

Ik mag inmiddels wel een extra half uur uittrekken voor alle voorbereiding die een training zoals deze vergt. Negen maanden geleden trok ik mijn schoenen aan en go! Inmiddels moet ik mezelf eerst uitrusten met hartslagmeter, iPod met Nike+, compressiekousen en nu ook nog een waterriem met gelzakjes. Wat een gedoe zo'n marathon voorbereiding! :-)

Natuurlijk kies ik er zelf voor en zal niet iedereen al deze hulpmiddelen nodig vinden. Ik wil echter niets aan het toeval over laten en tot nu toe heeft, het volgen van kundige adviezen, mij steeds in de goede richting geholpen. Dus zeg het maar... hoeveel gekker kan het worden...what's next?

Schapie, schapie, schapie

Afgelopen zondag was de programma release van The Pride Open 2008. Ieder jaar is het weer een spannende reis tot aan dit eerste hoogtepunt in het seizoen. Alle leden zijn natuurlijk ontzettend benieuwd hoe het nieuwe programma gaat klinken en wat de plannen zijn. Ook dit jaar waren er van te voren weer de nodige hints uitgegeven maar de staff blijft natuurlijk altijd wel spaarzaam met de informatie tot aan het moment suprème.

Dat was dus afgelopen zondag en al “onze schapies” maakte de trip naar Almere om bij Tamara in de tuin de plannen voor het 2008 aan te horen. Het enthousiasme voor en tijdens de BBQ en in de dagen was ontzettend leuk om te zien. Helaas is het nog sterk de vraag of “onze schapies” in april 2008 ook werkelijk de kans gaan krijgen om het nieuwe programma op de wereldkampioenschappen in Dayton kunnen gaan vertonen.

Ondanks dat de sponsoring op de run2dayton.nl site inmiddels bijna de 1000 euro grens is gepasseerd blijft de sponsoring van bedrijven vooralsnog zwaar achter op verwachting. Doordat verschillende fondsen het ook af laten weten pakken donkere wolken zich momenteel samen boven onze Dayton 2008 plannen.

Het Dayton projectteam en The Pride Open leden geven het nog steeds niet op want het gat in de begroting van enkele duizenden euro’s kan echt nog wel gedicht worden… maar de tijd begint serieus te dringen! Er staan nog verschillende actie op de planning die een deel van het gat moeten gaan dichten.

Zelf hoop ik dat ik in de komende 6 weken nog een flink aantal aanvullende run2dayton sponsors kan vinden om op die manier bij te dragen. Ook al staan er in de top 7 inmiddels een aantal flinke sponsorbedragen, de cliché “alle kleine beetjes helpen” is ook hier van toepassing. En het tikt inmiddels dus lekker aan.

Mocht je nog twijfelen dan is nú het moment om The Pride Open een steun in de rug te geven om de laatste loodjes van de “euro-jacht” tot een goed eind te brengen. Schrijf je daarom in via www.run2dayton.nl en wordt daarmee ook sponsor van de spannende trip van The Pride Open naar de wereldkampioenschappen in Dayton, Ohio.

Held op sokken

De eerste runs met de compressiekousen waren zo positief dat ik begin vorige week meteen dacht dat ik superman was. Wat kun je dan jezelf toch weer tegenkomen… Veelste hard heb ik maandag en dinsdag twee 6,5 kilometer lopen gedaan waar ik de rest van de week voor heb moeten boeten.

Met of zonder compressiekousen: je moet met het koppie lopen. Dat had mijn fysio Ronald Valkenburg ook al benadrukt. Maar nee hoor, Robby dacht met het "wondermiddeltje" om zijn kuiten helemaal los te kunnen. Als een onbezonnen atleet zette ik mijn snelste tijd neer op de 6,5 kilometer vorige week maandag. En toen ik daar dinsdag nog een snelle loop achteraan deed was het resultaat weer alsof ik geen compressiekousen had gedragen: pijn in de kuiten en brandende scheenbenen.

Niets geen superhero, gewoon weer overbelasting… oh, wat dom… Na woensdag nog een krampachtige poging te hebben gedaan om aan mijn trainingsschema vast te houden (ik had immers op donderdag toch een geplande rustdag) moest ik vrijdag toch voor het eerst mijn "laatste 10 weken-schema" echt laten lopen. Het zou echt niet verstandig geweest zijn om met de pijn in de benen die ik had te proberen om voor het eerst een duurloop van 25 km te doen. Dus met pijn in het hart nam ik een hele verstandige beslissing: mijn duurloop moest plaats maken voor een tweede rustdag. En zaterdag besloot ik zelfs nog een derde aanvullende rustdag in te lassen.

Ik voelde dat vrijdag mijn benen aan het herstellen waren en wilde ze nog een dag de kans geven met als mooi 'bijverschijnsel' dat ik zaterdag na de Jubal repetitie lekker aan de Chardonnay kon met Syl & Tamaar. Het "inhalen" van gemiste kilometers wordt over het algemeen afgeraden dus ik liet de duurloop helemaal varen en besloot me vanaf zondag eerst maar eens helemaal te gaan richten op de Dam tot Dam.

Wat ik in de tussentijd vorige week donderdag wel heb gedaan is nieuwe Nike+ hardloopschoenen besteld. Dit moeten de schoenen worden waarmee ik over zeven weken de zware taak ga volbengen. Vrijdag waren mijn gloednieuwe lichtgewicht Nike's al binnen. Mooie schoentjes... die mij de extra stabiliteit en demping moeten gaan bieden om 42 kilometers aan een stuk te kunnen hardlopen.

Zondagochtend dus met een zwaar hoofd vroeg uit de veren voor een dubbele test van 10,5 kilometer: 1. Hoe hielde mijn benen het? 2. Hoe lopen mijn nieuwe Nike's? En ondanks dat we zaterdagavond lekker tot na middernacht hadden zitten pimpelen... ondanks de onverstandige runs eerder die week... werd het gelukkig toch weer een heerlijke ochtend.

Het was natuurlijk lekker stil buiten tussen 8 en 9uur 's-ochtends op de zondag. De vogeltjes maakte wel geluid, want die waren helemaal in hun sas met het heerlijke zonnetje en de goede temperatuur. Ik heb mijn iPod niet op gehad want ik had geen playlist die een beter begeleiding zou zijn dan het geluid van de natuur waarin ik liep. Daardoor, maar nog belangrijker, doordat mijn benen weer wilde en mijn nieuwe schoenen uitstekend dienst deden werd het het een feest die mooie zondagochtend in September. Dit was nou precies waarom ik 9 maanden geleden het hardlopen weer ben gaan oppakken! Dit soort heerlijke ontspannen momenten van inspanning.

Inmiddels heb ik ook mijn startbewijs voor de Dam to Dam loop binnen. Aanstaande zondag 23 september mag ik weer eens van die sfeer proeven die er rond zo'n evenement hangt. Kim Bakker heet ik zondag, want ik heb geblesseerde Kim haar startbewijs over mogen nemen toen het evenement. Het wordt mijn laatste "wedstrijd" voor New York. De laatste keer om te testen hoe ik ga zorgen dat ik mijn eigen race ga lopen en hoe ik een goede opbouw realiseer in al die drukte en met al die energie om me heen.

Eerst lig ik vanavond weer bij de Fysio op de massagetafel om de laatste sporen van mijn domme actie vorige week weg te laten wrijven. Na vandaag zit ik dan weer helemaal terug op het trainingschema dat mij naar New York gaat leiden. Met de voeten weer op de grond en mij realiserend dat ik ook met compressiesokken en nieuwe Nike's echt geen superman ben. Dus koppie erbij, in de rest van de voorbereiding!

Met kniekousen door de 500-grens

Sja, ik heb weer wat nieuws. Ik moet zeggen dat ik toch al een aardige hardloopuitrusting opgebouwd heb in de afgelopen maanden. Maar mijn nieuwste aankoop slaat echt alles!

Het begon in januari met een stappenteller en een 'instapmodelletje hartslagmeter' die ik recent alweer vervangen heb voor een nieuwere en betere. In de tussentijd heb ik diverse nieuwe hardloopkleding en schoenen aangekocht en ik ben helemaal in mijn sas met m'n Nike+ chip voor de iPod Nano die ik gekocht heb voor tijdens het hardlopen. Maar wat ik nu weer heb....

Op aanraden van een collega en bevestiging van mijn fysio heb ik afgelopen donderdag een paar sokjes van 45 eurie aangeschaft bij de hardloopwinkel Run2Day. Nou niet bepaald sok-JES want deze spierwitte krachtpatsers komen helemaal tot vlak onder mijn knieen. Het zijn de compressiekousen van Vitasan.

En ik zeg je... ik loop voor aap maar dit is de beste uitvinding sinds Drum Corps! De kousen houden tijdens het hardlopen mijn grote kuitspieren tegen mijn been aangedrukt waardoor de klap die de kuitspier bij iedere stap moeten verwerken veel minder groot is. Daarnaast zorgen de kousen voor een betere doorbloeding van de onderbenen waardoor opgebouwde afvalstoffen sneller afgevoerd kunnen worden.

En ja hoor: het werkt echt! Ik had al vernomen dat sommige hardlopers zweren bij deze kousuitvinding... nou ze hebben in mij een nieuwe aanhanger gevonden. Natuurlijk was ik sceptisch over het verschil dat 'een stukkie stof rond je kuiten' zou kunnen maken voor de blessuregevoeligheid van mijn onderbenen.  Het resultaat vind ik werkelijk verbluffend! De dagen na mijn trainingsduurloop van 20km -afgelopen vrijdag- heb ik veel minder spierpijn gehad dan normaal. En het beetje spierpijn dat ik had zat dit keer juist niet in mijn kuiten. Ik heb heerlijk gelopen en mijn benen zijn veel sneller hersteld dan anders.

Dus ik ben meteen verkocht en zal dus de komende weken -met veel plezier- de lachers in en om Houten trotseren met mijn kniekousjes. Goed nieuws dus voor de onderbeenspieren die door alle pijntjes steeds tegen overbelasting aan zaten. Hopelijk heb ik nu tot New York helemaal afscheid genomen van de blessures en kan ik mij zonder noemenswaardige pijn in de benen voorbereiden op mijn eerste marathon.

Vrijdag staat er een nieuwe trainingsbeproeving van 25km op het programma. Spannend, want nooit te voor liep ik verder dan een halve marathon, maar mede door mijn compressiekousen, zie ik de aankomende 'long-runs' helemaal met vertrouwen tegemoed!

Met nog 8 weken te gaan zal ik deze week al door de 500 km grens heen gaan van trainingskilometers die ik heb gemaakt in voorbereiding op New York. En hopelijk ga ik deze week door nog een 500 grens heen, want ik heb inmiddels bijna 500 euries voor The Pride binnengehaald aan sponsorgelden via www.run2dayton.nl.

Wordt jij de volgende sponsor die mij helpt om The Pride Open -in deze actie- door de 500 euro grens heen te krijgen?

Nog twee maanden te gaan

En toen was het alweer 4 september. En toen had ik nog maar twee maanden om me voor te bereiden. En toen begon het langzamerhand steeds meer te kriebelen in mijn buik...

Vorige week ben ik begonnen met het verlengen van mijn duurlopen om toe te gaan komen aan de zogenaamde long-runs in mijn trainingsprogramma. Nou dat heb ik geweten...

Sinds vorige donderdag loop ik eigenlijk al een dag voor op mijn schema. De duurloop deed ik in plaats van vrijdag, op donderdag want mijn benen voelde uitstekend en ik wilde met mijn nieuwe hartslagmeter aan de gang. De run verliep prima, ik heb -precies zoals dat wordt aangeraden- voordurend op mijn hartslag gelopen en het tempo laag gehouden. De eerste helft hield ik mijn hartslag onder de 150 terwijl het laatste deel iets op liep. Maar het belangrijkst was dat ik ontspannen liep op een prachtige dag buiten. Helemaal super!

De dagen erna kwamen toch de zware benen en een nieuwe inspanning op vrijdag werd uiteindelijk een beetje te veel van het goede. Na mijn krachtprogrammaatje voor mijn benen afgewerkt te hebben heb ik nog 5k op de loopband gedaan die dag, die redelijk goed verliepen. De volgende dag was het echter goed mis met mijn benen: ze zaten helemaal vast, overal spierpijn. Geen blessure's maar wel het gevoel van bijna-overbelasting. Een rustdag op zaterdag was dus echt even nodig om te herstellen... maar het herstellen bleek niet zo snel te gaan want zondagochtend zat ik nog steeds met pijnlijke benen.

Toen het zondag gedurende de dag beter ging besloot ik dat ik 's-avonds wel een poging kon wagen voor de 8k die voor maandag op het programma stond. Ik wist dat ik immers maandag niet aan hardlopen toe zou komen en 3 rustdagen achter elkaar vond ik te veel van het goede. Het zouden 8 zware kilometers worden. Heel langzaam gestart om rustig mijn benen warm te lopen in de hoop dat de pijn na mijn warming up zou verdwijnen. Maar nee, het werd een pijnlijke tocht en pas de laatste 2 kilometer begonnen de pijntjes te verdwijnen. Op zich wel opmerkelijk overigens want ook na het lopen voelde mijn benen beter dan tijdens het lopen. En maandagochtend waren mijn benen wel stroef maar veel minder pijnlijk dan in het weekend.

Gisteravond bij de Fysio de hele gang van zaken uitgebreid besproken. Het blijft voorzichtig afwegingen maken om de juiste belasting te vinden. Niet te veel om overbelasting of zelfs blessure's te voorkomen en niet te weinig om te zorgen dat ik voldoende opbouw kilometers heb gemaakt voordat ik aan de grote uitdaging van New York begin.

Spannend blijft het wel, dat is zeker. En op een bepaalde manier ook wel leuk om die grens op te zoeken en toch goed naar je lichaam te blijven luisteren. Al zou ik soms wel willen dat ik wat meer onbezonnen en toch ook ontspannen kon lopen. Maar nee, het blijft rekenen, analyseren en proberen de juiste inschattingen te maken. Gister heb ik daarom samen met de fysio nog een paar kleine aanpassingen gemaakt in mijn trainingsschema. Vandaag voel ik me weer goed -na de massage van gisteren- en kijk dus weer met hele goede zin uit naar de kwart marathon die vanavond op het programma staat.

Nog twee maanden te gaan... en ik kan het helaas allemaal nog steeds niet voorspellen... want ik ben gewoon weer erg benieuwd naar wat de benen vanavond doen... :S

New York here I come!

Last Name	First Name	Entry Number	Accepted?	Age	City	Province	Country
OVERVLIET	ROBBY	192113	YES	M37	HOUTEN	UT	Netherlands

"My First Marathon", dat leek mij wel een toepasselijke naam voor mijn weblog. Vorig jaar december hakte ik de knoop door: "Het moet er in 2007 maar eens van komen". Vele jaren geleden vertelde mijn vader mij dat hij de wens had om voor zijn 50e eens een marathon te lopen. Ik zei toen altijd tegen hem: "dan doe ik met je mee!".

Inmiddels is pa de 60 gepasseerd zonder ooit een marathon gelopen te hebben. Zelf ben ik de 30 ruimschoots gepasseerd en om een lang verhaal kort te maken; het leek me gewoon tijd om die marathon uitdaging aan te gaan.

Na wat research met betrekking tot beschikbaarheid en toelatingseisen hoorde ik mezelf zeggen: "New York, here I come". Als ik er dan een ga lopen dan ook maar meteen de marathon der marathons... bovendien gaf ik mezelf daarmee een goede 10 maanden voorbereiding.

Nudat ik 8 maanden verder ben begint het er om te spannen. Ik heb twee vervelende blessures achter de rug waardoor mijn voorbereiding nogal anders is gelopen dan gepland. Ik had in maart een overstrekking in mijn linkerknieholte opgelopen en hard gewerkt om weer terug te komen hiervan. Misschien wel te hard want ik liep in de tussentijd met allerlei andere pijntjes in mijn benen.

De halve marathon van IJsselstein, die ik in mei heb gelopen was een ware marteltocht in de laatste 5km. Of ik met het uitlopen ervan mezelf een dienst heb gewezen, weet ik niet. Het gaf me destijds in ieder geval goede voldoening en het idee van "oke, ik ben nu halverwege!". Niet dus, want ik heb vervolgens bijna anderhalve maand nodig gehad om van die halve te herstellen. De fysio heeft me uiteindelijk moeten helpen om van de shin splints in mijn rechterbeen af te komen. Door tijdelijk alleen op de loopband (betere demping) te lopen en daarnaast een kracht programmaatje te doen ben ik er gelukkig weer redelijk bovenop gekomen.

Nu ben ik vanaf begin augustus weer langzaam maar zeker terug aan het komen. Voorzichtig, want ik kan me in de voorbereiding naar New York geen nieuwe blessure meer veroorloven. Deze week ga ik voor het eerst na mijn vakantie weer naar de fysio om te zorgen dat ze de afvoer van afvalstoffen in mijn benen versneld. De trainingsintensiteit moet nu verder omhoog om aan de zogenaamde "long runs" (30+ km) te kunnen gaan toekomen. In mijn trainingsschema heb ik voor de komende weken in totaal 3 opgenomen, de eerste staat al snel voor de deur. 

Met nog maar 10 weken te gaan wordt het nu echt spannend: Een paar weken geleden heb ik de run2dayton.nl site opgezet om daarmee een 'goed doel' sponsoringactie aan mijn uitdaging te koppelen... vorige week zag ik eindelijk mijn naam in de NYCM entrant database bijgeschreven (zie bovenstaand)... en nu ben ik ook nog voor het eerst in mijn leven een blog begonnen.... My First Blog over My First Marathon.... het wordt nu echt spannend... maar hoe dan ook: New York here I come!

Mijn trainingsschema voor de laatste 10 weken voor de NY Marathon:

Week	Ma Avond	Di Avond	Wo Avond	Do Avond	Fri Dag	Za Dag	Zo Dag	TOTAAL
35	5	6,5	6,5	off	25	5	off	48
36	8	10,5	8	off	20	5	off	51,5
37	6,5	6,5	6,5	off	30	5	off	54,5
38	8	10,5	8	off	11,5	off	*16	44,5+ race
39	6,5	6,5	6,5	off	32	5	off	56,5
40	8	10,5	8	off	20	6,5	off	53
41	6,5	6,5	6,5	off	32	5	off	56,5
42	6,5	10,5	6,5	off	11,5	5	*21	55,5 + race
43	6,5	6,5	6,5	off	10,5	8	off	38
44	6,5	6,5	5	off	3	3	*42	24+ race

*16 = Dam tot Dam loop

*21 = Halve Marathon Amsterdam

*42 = 2007 New York Marathon